21 września to Światowy Dzień Choroby Alzheimera

Dziś Światowy Dzień Choroby Alzheimera, choroby, która dotyczy całej rodziny. Chciałabym zwrócić się przede wszystkim do opiekunów: „Te wszystkie skrajne emocje, które przeżywasz, te wszystkie myśli, których się wstydzisz, są normalne! Przeżywa je 99% opiekunów, których poznałam, podczas mojej 14-to letniej pracy zawodowej.”
➡Mów głośno o tym, co przeżywasz.
➡Zaakceptuj, że jeśli miewasz chęć aby trzasnąć drzwiami i już nie wrócić, nie oznacza, że jesteś złym człowiekiem. Jest to wynik długotrwałej, wykańczającej sytuacji. Nie zwariowałeś. To normalne.
➡ Pozbądź się poczucia winy, że nie wystarczająco dobrze opiekujesz się swoim bliskim. Robisz to najlepiej jak możesz na danym etapie swojego życia.
➡Czas najwyższy przestać myśleć, że jesteś w tym sam i że ze wszystkim musisz radzić sobie samodzielnie.
➡Szukanie pomocy nie oznacza porażki w opiece, przeciwnie jest to wyraz miłości do swojego bliskiego i samego siebie.
Wszystkim opiekunom, życzę dużo miłości do samego siebie i pewności, że JESTEŚ DOBRYM CZŁOWIEKIEM. A wszystkie osoby chore – mocno przytulam ❤
P.S. Więcej o tym, co robić, aby się w tym wszystkim odnaleźć i nie zwariować, przeczytasz w wywiadzie, którego udzieliłam:
Tytuł mocny, treść mam nadzieję przynosząca nadzieję i otuchę.  Podziel się proszę swoimi wrażeniami, na temat treści wywiadu, w komentarzach pod tym postem.

ZROZUMIEĆ ALZHEIMERA

Zastanawiasz się jak widzi świat osoba cierpiąca z powodu Alzheimera? Nie możesz zrozumieć czemu się tak „dziwacznie zachowuje”? Posądzasz bliskiego o złośliwość, lenistwo, „że chce słyszeć tylko to, co dla niego wygodne”?

O tym wszystkim i jeszcze więcej przeczytasz w mojej nowej książce „Idealny opiekun nie istnieje”. Kliknij tu aby dowiedzieć się więcej. 

Obejrzyj także film, który zrealizowałam i zobacz gogle, które stworzyłam, by opiekunowie mieli szanse zobaczyć świat oczami osoby chorej.

https://www.youtube.com/watch?v=nLRCl7kp7RU&t=11s

 

CZY MOŻNA PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO OPIEKI NAD STARSZYM BLISKIM?

W dzisiejszym programie Pytanie na śniadanie miałam przyjemność porozmawiać o emocjach towarzyszącym opiece nad osobą starszą niesamodzielną (kliknij aby obejrzeć materiał)

Nie ma jednej recepty. Są różne sytuacje. Różne relacje. Różne potrzeby. Na pewno warto mówić o przeżywanych emocjach.  Nie kryć ich w sobie. Nie tłumić. Nie obwiniać się, że czuję złość lub mam dość. To naturalne emocje. Są one sygnałem dla organizmu, że potrzebuje wytchnienia. Warto zrobić wszystko, by zorganizować opiekę choćby na godzinę i móc poświęcić czas wyłącznie dla siebie, bez wyrzutów sumienia. Nawet usiąść z filiżanką herbaty lub kawy i wsłuchać się w ciszę, będąc spokojnym, że przez ten czas bliski jest zaopiekowany.  Jeśli pomoc najbliższej rodziny jest niemożliwa, być może sąsiedzi mogliby pobyć przez tą czas. Chwila wytchnienia jest NIEZBĘDNA dla opiekuna, by miał cierpliwość, siłę i mógł dalej realizować swoją misję.  Bez wątpienia opieka nad drugim człowiekiem to misja – MIŁOŚĆ.